//////
You are here: Home >Archive for the Trudne dziecko Category

Hałaśliwe, wybuchowe maluchy

Mogą nie być w stanie się wyciszyć, gdy sytuacja będzie tego wymagać. Kiedy mój syn jest wściekły, z jego ust zaczynają płynąć przykre wyrazy. Wrzeszczy: „Nienawidzę cię!”, tak jakby naprawdę chciał mi dokuczyć. Innym razem powiedział, że jestem gruba, tylko po to, by pokazać, jaki potrafi być nieprzyjemny. Jak mogę „uwydatnić zachowanie, a nie motywy”, skoro nim powoduje chęć krzywdzenia? Mimo że twój syn zdaje się robić wszystko, by sprawić ci przykrość, więcej zyskasz, jeśli skoncentrujesz się na jego uczynkach, a nie intencjach. Mówiąc rzeczy obliczone na zranienie drugiej osoby, staje się obelżywy, zatem musisz odwołać się do ustanowionych przez siebie zasad na okoliczność wyzwisk. Kiedy on powie: „Jesteś wredna”, podejdź do tabelki zachowania, mówiąc: „Zobaczmy… wyzwiska… kara – szorowanie kubła na śmieci”.

Poproś o pomoc kogoś z zewnątrz

Chłopcu prawdopodobnie jest zbyt trudno odsłonić się przed tobą z tym, co go boli. Ktoś inny z rodziny czy choćby terapeuta odniesie tu większy sukces niż ty. Wycofaj się nieco, przestań go naciskać, by rozmawiał z tobą o emocjach, a zyska na tym porozumienie pomiędzy wami. Kiedy dziecko samo zaczyna mówić, co czuje – w złości czy spokoju – wysłuchaj go z uwagą, lecz powstrzymaj się od wydawania sądów. Nie zadawaj pytań, nie dawaj natychmiastowych rad lub podbudowujących lekcji za każdym razem, kiedy się otwiera przed tobą. Gdy mówi: „Ten nowy to kretyn”, pewnie masz ochotę natychmiast udzielić mu reprymendy: „Nieładnie tak o kimś mówić” czy: „Daj mu szansę”. Nie rób tego jednak, lecz raczej poprzyj słowa syna, mówiąc: „Pewnie czymś cię zdenerwował”.

Naturalne konsekwencje

Skoro córka nie zatrzyma się nad niczym na tyle długo, by mieć z tego zadowolenie, przez jakiś czas na tobie spoczywać będzie zadanie zapewnienia sztucznych „zachęt”. Lekcje gry na pianinie to coś, co może stanowić wielkie wyzwanie dla takiego dziecka jak twoje, gdyż wymagają stosunkowo dużego zaangażowania i determinacji, zanim pojawią się pierwsze osiągnięcia. Zaznaczaj na wykresie wszystkie jej ćwiczenia, ile trwały, ile razy dany fragment był grany. Powiedz jej, że po tygodniu wytrwałej pracy zasłuży sobie na wyjście do kina czy restauracji lub jakąś inną nagrodę. W taki właśnie sposób wszystkie jej wysiłki zostaną uhonorowane, zanim jeszcze sama gra przyniesie satysfakcję, czyli nagrodę samą w sobie. Jak mam rozmawiać z moim dziewięcioletnim synem o jego gniewie? Wiem, że chwile, gdy roznosi go złość, nie są najlepszymi do omawiania, co kryje się […]

Akceptacja

Najpierw zaakceptuj fakt, że wcale nie trzeba kochać ich jednakowo, co oznacza, że w pewnych sytuacjach będziesz czuła więcej miłości do jednego niż do drugiego. Dla przykładu, doskonale dogadasz się z jednym z dzieci przy zajęciach kuchennych, lecz serce napełni ci się miłością, kiedy zobaczysz to kłopotliwe, gdy występuje przed szkolnym audytorium, biegnie po schodach, skacząc po dwa stopnie naraz czy śpiewa śmieszną piosenkę na konkursie talentów. Miłość do dzieci nie musi oznaczać tego, że każde z nich kocha się w dokładnie ten sam sposób. Mój ośmioletni syn jest strasznie uparty. Odmawia zrobienia wszystkiego, o co się go prosi, zanim jeszcze zdąży się zastanowić. To coś jak odruch. Wiem, że powinnam ustanowić jakieś zakazy i nakazy, lecz wszystko wzmaga tylko jego oporność. Albo odmawia całkowicie, albo mówi, że już skończył wypełniać postawione […]

Podobieństwo charakterów

Niestety nić porozumienia jest zjawiskiem nieuchwytnym, nie podlegającym żadnym prawom. Niektóre dzieci bardziej słuchają ojca, gdy ten ma skłonność do łatwego wpadania w złość. Jeśli twój mąż gniewem lub choćby samą groźbą gniewu sprawia, że chłopak go słucha, ty zaś chcesz być tą lepszą, spokojniejszą, wówczas dziecko otrzymuje mieszany przekaz. Co zrobić w tej sytuacji? Przede wszystkim musisz współdziałać z mężem. Zazwyczaj to z rodziców, które odnosi większe sukcesy, chętnie bierze na siebie zasługi za wszystko, czego dziecko się nauczyło, co z kolei dewaluuje starania drugiego, także pragnącego przyczynić się do tego, by malec kontrolował swe zachowanie. A może po prostu czujesz się urażona powodzeniem męża i nie doceniasz siebie?

Twoje uciążliwe dziecko

Zatem ma coś, czego potrzebuje świat; jest przedsiębiorcze, ambitne, ma w sobie determinację, zapał i ogrom energii, by stawić czoło wyzwaniom, by mierzyć zapał na zamiary oraz by zwyciężać. Sama dobrze wiesz z doświadczenia, że niełatwo go zatrzymać czy pokrzyżować mu szyki. Te cechy są wreszcie darem, jaki dziecko otrzymało. Teraz twoje zadanie polega jedynie na tym, by pomóc mu nie stracić go, by przeszło przez dzieciństwo, zachowując ten wrodzony dar. Dlaczego moje uciążliwe dziecko zachowuje się znacznie lepiej przy swoim ojcu niż przy mnie? Mam wrażenie, że używam całej swej mocy, by zmusić je do czegoś, a jedyne, co osiągam, to to, że zwykłe małe utarczki urastają do rangi wykańczających bitew. Tymczasem kiedy tato prosi syna, by coś zrobił, robi to chętnie i z respektem!

Dorosłość

Zazwyczaj z łatwością możemy określić, o co uciążliwym dorosłym chodzi. Nie są to bynajmniej ludzie, którzy odchodzą nie zauważeni w dal. Odstają od swych rówieśników, ponieważ są bardziej pracowici, ambitni, odważni i zawsze dobrze wiedzą, czego chcą. Są energicznymi ludźmi, których wyróżnia szczególna produktywność, ponieważ po prostu robią więcej niż ich ospali bracia. To właśnie oni mają cechy napędzające koniunkturę i niezbędne w nowoczesnym świecie interesów, a ich niewyczerpana siła powoduje, że robią kariery w sporcie, świecie finansów oraz w polityce. Dzielne dziecko wyrasta na nieustraszonego dorosłego człowieka gaszącego pożary lasów, testującego nowe samoloty, lecącego w kosmos. Choć twój malec może nie wyrosnąć na astronautę, stanie się kimś, kto potrafi działać ze zdecydowaniem. Dziewczynki i chłopcy, którzy łatwo wpadają w gniew, stają się prorokami lub reformatorami, swą pasją, motywacją zarażają innych.

error: Content is protected !!